After the garden wakes, two people speak of the sea and their small shared world. The refrain invites them to sing while reducing forward motion to one step, then two. Small gestures can sustain a day without invented biographies or destinations.
This folk-pop brief emphasises breath between phrases and a rising, singable chorus. A chorus is a returning section; a hook may be only a small part of it. Try the title phrase, then follow the section’s expansion. Shared words and directions do not guarantee identical audio.
Read the lyrics
[Instrumental Intro]
[Verse 1]
Jen lumo en la domo.
Jen rideto de homo.
La fenestro malfermiĝas.
La ĝardeno vekiĝas.
Vi alportas varman teon.
Mi ekkantas melodion.
La printempo jam revenas.
Via mano mian tenas.
[Chorus]
Jen nova tago,
nova tago.
Kantu kun mi,
mi kantas kun vi.
Jen nova tago,
nova tago.
Ni iru plu,
unu paŝo, du.
[Verse 2]
La strato nun ekbrilas.
La vento nin invitas.
Ni paŝas tra la pordo.
Ni sidas ĉe la bordo.
Vi rakontas pri la maro.
Mi pri nia eta paro.
La printempo jam revenas.
Via mano mian tenas.
[Chorus]
Jen nova tago,
nova tago.
Kantu kun mi,
mi kantas kun vi.
Jen nova tago,
nova tago.
Ni iru plu,
unu paŝo, du.
[Instrumental Interlude]
[Bridge]
Se pluvas sur la vojo,
ni gardu nian ĝojon.
La nuboj baldaŭ pasos.
La lumo nin ne lasos.
Vi kantas unu vorton.
Mi malfermas la pordon.
Ni iru plu,
unu paŝo, du.
[Final Chorus]
Jen nova tago,
nova tago.
Kantu kun mi,
mi kantas kun vi.
Jen nova tago,
nova tago.
Ni iru plu,
unu paŝo, du.
[Instrumental Outro]
