银海小镇 · 世界语重制版

[Verso 1] En urbo ĉe la arĝenta mar’, Ŝi kuris nuda tra memorar’. Ŝia rido falis kiel ĉeriz-pluv’, Tro juna por kompreni dolor’ kaj ĝuv’. [Antaŭ-Refreno] Ĉiu sonĝo brilis kiel or’, Ĉiu ĵuro ŝajnis sen fin’ — Ĝi ŝajnis eterne, ĝis forglitis for. [Refreno] Ŝi estis knabino, dancanta kun vent’, Serĉis amon, kapti ne povis sent’. Kun larmoj kiel steloj sur haŭt’ — silent’, Ŝi lernis: beleco loĝas en la dolor-sent’. [Verso 2] Li venis kiel lumo tra rompita vitraĵ’, Moment’ brulis, poste restis nur spuraĵ’. Ili kisis sub ĉielo tremetant’, Ambaŭ timis la adiaŭon — moment’. [Antaŭ-Refreno] Tempo glitis inter manoj molaj, Kiel ondoj sur la sablo forviŝaj — Ŝi ridetis, ne komprenante kialaj. [Refreno] Ŝi estis knabino, dancanta kun vent’, Kredis je eterneco — denove moment’. En ĉiu korromp’, ŝi rekomenĉis sent’ — Renaskiĝis el la cindroj de l’ moment’. [Ponto] Ho juneco, freneza, delikata flor’, Brulas tro hele, poste perdas kolor’. Ŝi lernis, ke amo ne venkas, ne perdas — Sed silento sub la violon’ nin gardas. [Fina Refreno] Ŝi estis knabino, dancanta kun vent’, Nun la mondo rotacias pli trankvil-sent’. Ŝia ridet’ — himno dolĉam-bent’, Al ĉiu sonĝo, kiu naskiĝis denov’ moment’. [Elkonduko] Kaj se vi aŭskultas, kiam nokto maldensiĝ’, Vi aŭdos ŝian ridon — portitan de la vent’ malfru’.