Arto, kiu povas trairi tutan vivon
Mi iam diris: “Kiam oni amas muzikan fragmenton, kanton aŭ melodion, ĝi povas resonadi en la oreloj dum jardekoj, eĉ dum la tuta vivo, kaj resti nova ĉiufoje, kiam oni ĝin kantas. Neniu alia arta formo havas tian kapablon trapenetri la vivociklon kaj tiel kunfandiĝi kun la vivo.” Tio ne estas universala rangigo de la artoj, sed mia propra vivosperto.
Libro finiĝas kaj filmo forlasas la ekranon, sed melodio povas reveni kiam neniu ludilo funkcias. Ĝi akompanas veturadon, promenadon, sendorman nokton aŭ kuiradon. Kanto aŭdita antaŭ jardekoj restas la sama kanto hodiaŭ, tamen ĝi ne plu estas la sama, ĉar la aŭskultanto ŝanĝiĝis.
Mi respektis muzikon kaj tamen sentis min ekstere
Mi ĉiam profunde respektis verajn artistojn. Muziko staris aparte alte en mia menso, ĉar ĝi povas tuŝi la koron sen unue postuli klarigon. Sed ju pli mi ĝin respektis, des pli neatingebla ĝi ŝajnis. Mi povis aŭskulti, kompari kaj esti trafita de melodio, sed apenaŭ imagi min vera partoprenanto en kreado.
La distanco ne temis nur pri muzikteorio aŭ ludkapablo. La muzikisto estis sur la scenejo, la verko sur la disko, kaj mi en la aŭskultantaro. Mi havis jardekojn da aŭda memoro, sed neniun bandon por transformi svagan senton en sonon. Demandoj kiel “Kio okazus, se oni kantus ĝin tiel?” restis sen vojo.
Suno donis al mi pli ol butonon
La plej forta ŝanĝo alportita de Suno ne estis nur rapideco. Ĝi subite malpliigis la psikologian distancon inter aŭskultado kaj kreado. Unuafoje mi sentis, ke longtempa aŭda sperto povas partopreni en verko: melodia direkto, rilato inter voĉoj, literatura teksto aŭ kultura renkontiĝo rapide fariĝis io aŭdebla kaj juĝebla.
Komence mi faris kovrojn kaj stileksperimentojn. Kopirajtaj limoj baldaŭ montris, ke partopreno ne povas resti nur rearanĝo de aliulaj verkoj. Por daŭrigi, mi devis turniĝi al originalaj tekstoj, temoj kaj juĝoj, kaj respondeci ankaŭ pri la malsukcesoj.
Ekde Suno 3.0, malsukcesoj estis pli multaj ol sukcesoj
Mi komencis daŭrajn originalajn provojn en la periodo de Suno 3.0. Tio neniam estis rekta linio, laŭ kiu pli bona tekniko aŭtomate faris pli bonan arton. Multaj eligoj nur similis al kantoj: la partoj estis kompletaj kaj la voĉoj belaj, sed neniu rolulo restis en la memoro kaj neniu melodio revenis mem la sekvan matenon.
Refreno povis leviĝi sen nova emocio. Bela voĉo povis ne aparteni al la persono en la teksto. Ĉiu ĉina silabo povis esti ĝusta dum la frazo ne spiris. Videbla kultura elemento povis resti nura ornamo. Malofta sukceso igis min pli klare aŭdi la problemojn de la antaŭaj provoj.
Stila kolizio estas fakte kolizio de juĝoj
Bollywood, Mediteraneo, mondmuziko, minoritataj inspiroj, opero, roko, klasika ĉina poezio, anglalingva poezio, la franca kaj Esperanto ĉiuj eniris la eksperimentojn. Tiuj etikedoj ne faras verkon. Instrumenta sugesto, loknomo aŭ ritmo ne aŭtomate kreas kulturan interfluon.
La vera renkontiĝo okazas en la juĝo. Ĉu ĉinaj vortoj staras en pli longa melodia linio? Ĉu malnova poemo reiras en vivon aŭ nur ricevas “antikvan” kostumon? Ĉu virtuala kantisto restas la sama rolulo trans lingvoj kaj ĝenroj? Cyber estas vira tenora virtuala kantisto; roko estas unu stilo, en kiun li povas eniri. Miksi tiujn nociojn lasas la efekton engluti la personon.
Suno 5.5 kaj agenta helpo vastigis la skalon
En la periodo de Suno 5.5, agentoj helpantaj kompari, kontroli, ordigi kaj publikigi ebligis samtempe antaŭenigi pli da vojoj. Kantoj, muzikfilmoj, virtualaj kantistoj, albumoj kaj kreaj notoj, kiuj antaŭe restis disaj, komencis formi serĉeblan kaj navigeblan arkivon.
Pli granda skalo ne forigas la bezonon de oreloj. Ĝi pliigas la homan respondecon. Iloj povas trovi duoblaĵojn, ordigi metadatumojn, kontroli daŭron kaj konstrui paĝojn. Ili ne povas decidi kial versio meritas resti, ĉu mi volas aŭskulti ĝin ĝis la fino, aŭ ĉu ĝi ankoraŭ staras post kiam la noveco malaperis.
Pli ol tri mil eligoj kondukis al ĉirkaŭ ducent publikigitaj verkoj, kiujn mi volas diskonigi
Rerigardante la tutan praktikon, mi taksas, ke aperis pli ol 3 000 eligoj. Ĉirkaŭ 200 verkoj jam estis publikigitaj en Suno kaj estas verkoj, kiujn mi persone volas diskonigi. La nombro ne estas fanfarono pri kvanto. Ĝi montras, ke longa eksperimentado kreis publikan verkaron pli grandan ol la nuna reteja elekto.
Eligo, kandidata versio, publikigita verko kaj verko jam enmetita en la retejon ne estas la sama afero. La kontrolebla duservera bazo nun havas 91 kompletajn kantojn kaj 91 kompletajn muzikfilmojn. Oni ne rajtas ŝajnigi, ke ĉiuj ĉirkaŭ 200 jam estas spegulitaj; sed 91 ankaŭ ne rajtas fariĝi plafono. Bonaj publikigitaj kantoj devas plu eniri la arkivon.
Mia gvidanto kaj mi faras la finan decidon; la pordo protektas bonajn kantojn
Mi uzas parametrojn, etikedojn, versiajn registrojn kaj aŭtomatajn kontrolojn, sed neniu poentaro faras la finan decidon. Homa orelo devas aŭskulti ĝis la fino. Fine la verko antaŭeniras, kiam mia gvidanto kaj mi ĝin akceptas. Tiu juĝo estas persona, kaj tio ne estas difekto. Sen prefero, hezito kaj persistemo, arto fariĝas kalkulebla mezumo.
La registro kaj publikiga kontrolo devas malhelpi 45-sekundan fragmenton ŝajnigi sin kompleta kanto. Ili devas kapti mortajn ligilojn, malĝustajn versiojn kaj falsan atribuon. Ili ne rajtas fariĝi administra labirinto, kiu kaŝas jam aprobitajn, diskonigindajn kantojn. Kontrolo devas porti bonan verkon sekure al la publiko, ne anstataŭigi homan artan juĝon.
Ami novan version ankaŭ povas mallarĝigi la orelon
La ĝojo de kreado estas forta. Mi povas plurfoje reaŭskulti novan version pro neatendita melodio, nova voĉo aŭ kultura kombino. Sed troa aŭskultado ankaŭ povas mallarĝigi juĝon. Konateco povas ŝajni kvalito, investita tempo povas ŝajni valoro, kaj privata entuziasmo povas esti miskomprenata kiel la reago de ĉiuj aŭskultantoj.
Tial mi foje haltas kaj revenas poste. Realaj legantoj, reteja konduto kaj aŭskultantoj kun diversaj fonoj povas partopreni en la sekva elekto. Amo ne estas sendevigo de revizio. Vere zorgi pri kanto signifas lasi ĝin renkonti pli malvarmetan orelon.
Kiam la verkaro kreskis, diseco fariĝis propra malŝparo
Publikigitaj Suno-kantoj, muzikfilmoj en YouTube kaj WeChat Channels, plurlingvaj versioj, virtualaj kantistoj, albumserioj kaj kreaj notoj perdas valoron kiam ili restas izolitaj en platformaj tempolinioj. Aŭskultantoj ne scias de kie eniri aŭ kiel iri de unu kanto al la sekva.
Weiyang Sound ne estas montrofenestro de la stiloj, kiujn AI povas imiti. Mi volas, ke ĝi estu muzikdomo. Iu eniru per ĉina malrapida kanto, klasika poezio, Yeats, Ruĝa Ĉambro, Lu Xun, la franca aŭ Esperanto. Alia unue rekonu Lingwan, Mary, Cyber aŭ Male Slow kaj sekvu tiun voĉon tra serio. La retejo donas komunan arkitekturon al verkoj, roluloj, kulturaj devenoj kaj kompleta daŭro.
Kion instruis al mi kvardek kvin sekundoj kaj dek du elektoj
La retejo iam haltigis belan kanton post 45 sekundoj. Ĝi ankaŭ petis dek du elektitajn verkojn porti la nomon de oficiala spegulo. Ambaŭ eraroj konfuzis enirejon kun verko kaj specimenon kun kompleta arkivo.
La ĉina spegulo v5 starigis la unuan plene kontroleblan bazon kontraŭ la tiama ĉefa retejo: 91 kompletaj kantoj, 91 kompletaj muzikfilmoj, 91 kovriloj, 32 kreaj eseoj, 45 verkaj notoj, kaj ankaŭ serioj, kantistoj kaj navigado. Tio ne estis fino. Ĝi estis planko, sub kiun estontaj eldonoj ne rajtas fali—kaj planko devas subteni vastiĝon, ne reteni la pli grandan publikan verkaron.
AI estas la instrumento; kultura laboro estas la longa projekto
Mi ne volas, ke ĉiu paĝo ripetu AIGC kiel sloganon, aŭ ke ĉiu kanto portu lacigan teknikan genealogion. Necesaj limoj pri fonto, rajtoj, lingvo kaj kulturo devas resti klaraj. Ilia celo estas firmigi verkon, ne lasi klarigon superbrui la muzikon.
La longa projekto estas kultura: malnova kaj nova teksto povas renkontiĝi, orientaj kaj okcidentaj lingvoj povas alterne porti melodion, virtualaj voĉoj povas fariĝi daŭraj roluloj, kaj ordinaraj aŭskultantoj povas trovi kanton aŭskultindan ĝis la fino sen unue lerni fakajn terminojn. AI estas potenca instrumento. Kio meritas esti kantata kaj kiel muziko eniras la vivon restas homa laboro.
Resti nova ĉiufoje, kiam oni kantas, estas kial mi daŭrigas
Daŭra kanto ne devas doni la saman senton ĉiufoje. En juneco ĝi povas soni kiel malproksimo; poste ĝi fariĝas elekto; kaj ankoraŭ poste ĝi povas porti iun, kiu ne plu revenos. La melodio ne ŝanĝiĝis. La vivo aldonis alian harmonion.
Suno permesis al tutviva aŭskultanto eniri kreadon. Agenta helpo ordigas grandskalajn eksperimentojn en navigeblan arkivon. Sed la unua kialo restas: mi volas fari kantojn, kiuj revenos post kiam la noveco de la ilo foriros; kantojn por promenado, veturado, sendormeco kaj memoro; kantojn, kiuj post jaroj ankoraŭ povas esti kantataj kvazaŭ ĵus komprenitaj. Jen kial muziko.
Sur kio baziĝas ĉi tiu unuapersona rakonto
Ĉi tiu eseo baziĝas sur la unuapersona deklaro de William Lee, kvin ekrankopioj de lia krea vojaĝo en WeChat kaj liaj eksplicitaj redaktaj konfirmoj. Suno 3.0, Suno 5.5, pli ol 3 000 eligoj kaj ĉirkaŭ 200 verkoj estas nombroj raportitaj de la kreinto; la ĉirkaŭ 200 estas verkoj jam publikigitaj en Suno, kiujn William persone volas diskonigi. La 91 kompletaj kantoj, 91 kompletaj muzikfilmoj, 32 kreaj eseoj kaj 45 verkaj notoj priskribas la kontrolitan duserveran bazon v5 antaŭ ĉi tiu eseo, ne aserton ke ĉiuj 200 jam estis spegulitaj. La fina arta akcepto apartenas al William kaj lia gvidanto. Registroj kontrolas kompletecon, ligilojn kaj atribuojn; ili ne anstataŭas homan artan juĝon.