The verses move toward starlight, but the bridge asks for a moment without words. Song need not fill every space; when language pauses, a melody can remain. Hope is not endless daylight, but a shared walk home through night.
The brief borrows a lilting Nordic folk-dance approach, with fiddle and guitar exchanging fragments. Here fiddle names the violin in a folk-playing context, not another mysterious instrument or a Nordic language for the Esperanto words. Follow a phrase passing between sounds, then try the six-eight sway.
Read the lyrics
[Instrumental Intro]
[Verse 1]
La tago iom palas.
La lumo sur nin falas.
Vi venas laŭ la vojo.
Mi kantas jam pro ĝojo.
Ni aŭdas la riveron.
Ni vidas la vesperon.
Vi donas al mi manon.
Mi komencas la kanton.
[Chorus]
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Via voĉo estas proksima.
La vojo ne plu timigas.
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Unu paŝo, alia paŝo,
ni revenas hejmen kune.
[Verse 2]
La vento iom blovas.
La nokto nin retrovas.
Vi haltas ĉe la pordo.
Mi aŭdas novan kordon.
Ni vidas stelan brilon.
La nokto donas trankvilon.
Vi donas al mi manon.
Mi daŭrigas la kanton.
[Chorus]
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Via voĉo estas proksima.
La vojo ne plu timigas.
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Unu paŝo, alia paŝo,
ni revenas hejmen kune.
[Instrumental Interlude]
[Bridge]
Ni silentu por momento.
Ni aŭskultu tiun venton.
Kiam vortoj ne plu venas,
la melodio nin tenas.
Mi ne devas iri sola.
Via voĉo min konsolas.
[Final Chorus]
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Via voĉo estas proksima.
La vojo ne plu timigas.
Sub la sama ĉielo,
ni kantas kun espero.
Unu paŝo, alia paŝo,
ni revenas hejmen kune.
[Instrumental Outro]
